Laser CO2 dla Otolaryngologii

Podstawą działania laserów chirurgicznych jest absorpcja światła lasera w chromoforach zawartych w tkance i jego zamiana na energię cieplną (fototermolizy). Sposób w jaki poszczególne tkanki absorbują światło zależy od długości fali światła (koloru), czyli od typu lasera. Im większe pochłanianie, tym mniej światła przedostaje się do głębszych warstw tkanki – tym mniejsza penetracja.

Ponieważ w Otolaryngologii lasery są standardem w zabiegach w krtani i w uchu, najważniejszym czynnikiem decydującym o dobrze typu lasera jest płytka penetracja światła zapewniająca minimalne uszkodzenie otaczających, wrażliwych struktur (fonochirurgia, stapedektomia). Z tego powodu, idealnym rozwiązaniem jest laser CO2 o długości fali 10.600nm absorbujący się w wodzie zawartej tkankach. Teoretyczna penetracja światła takiego lasera jest mniejsza niż 100µm. Innym laserem, który spełnia wymóg płytkiej penetracji światła jest jeszcze laser erbowy (Er:YAG), ale jego penetracja jest zbyt mała, by uzyskać odpowiednią koagulację, co prowadzi do niekontrolowanych krwawień. Laser CO2 jest najlepszym znanym obecnie kompromisem pomiędzy skuteczną ablacją, bezpieczeństwem otaczających tkanek i koagulacją.

Ważne parametry lasera chirurgicznego CO2 dla Otolaryngologii

Tryby pracy lasera CO2

Laser dla Otolaryngologii musi być wyposażony w minimum dwa tryby pracy: ciągły (CW) i superpulse.

Podstawowym trybem pracy jest tryb fali ciągłej. W trybie tym, laser emituje w sposób ciągły wiązkę światła o stałej mocy, nastawionej przez operatora, a wiązka jest włączana i wyłączana za pomocą pedału sterującego przez operatora. Jednak przy pracy w trybie ciągłym, z powodu dyfuzji ciepła, mocno nagrzewają się tkanki sąsiadujące. Prowadzi to do rozszerzania się strefy uszkodzenia tkanki (koagulcji) nawet do 1mm i/lub zwęglania. Aby zminimalizować ten efekt dla potrzeb mikrochirugii, stosuje się emisję bardzo krótkich impulsów o czasie rzędu milisekund i o wysokiej mocy – tryb superpulse.

Ponieważ w chirurgii strun głosowych najważniejsze jest minimalizowanie przekazywania ciepła do tkanek sąsiadujących (wycięcie polipa, obrzęki Reinke’go), superpulse jest trybem „z wyboru”.

Z kolei w chirurgii ucha, ze względu na wrażliwość ucha na dźwięki wytwarzane przez tryby impulsowe (5-15kHz) stosowanie superpulse jest groźne i może prowadzić do głuchoty. Jedynym trybem, który jest obecnie zalecany w chirurgii ucha jest więc fala ciągła.

Moc lasera CO2

Im większa jest dostępna moc lasera, tym szybciej można wykonać zabieg, oraz tym lepsze parametry osiąga tryb superpulse. Większa moc szczytowa w trybie superpulse przekłada się na krótszy czas impulsu, a co za tym idzie mniejsze rozpraszanie ciepła do tkanek otaczających i większe ich bezpieczeństwo. Minimalna moc lasera (w trybie fali ciągłej) dla Otolaryngologii to 30W, zalecana to 40W, a optymalna to 60W.

Mikromanipulator laserowy do mikroskopu

Ze względu na wysoką precyzję wykonywania, laserowe zabiegi w uchu i krtani wykonywane są zawsze za pomocą mikroskopu i z tego powodu promień lasera musi być wprowadzony w jego tor optyczny. Połączenie to jest realizowane za pomocą mikromanipulatora – urządzenia, które reguluje w jakiej odległości ma się znaleźć ognisko robocze lasera (punkt w którym plamka jest najmniejsza) oraz umożliwić poruszanie wiązką po obserwowanych tkankach.

Na rynku dostępne są dwa typy mikromanipulatorów: soczewkowe i lustrzane. Mikromanipulatory soczewkowe nie nadają się do zastosowań laryngologicznych ze względu na tzw. aberrację chromatyczną. Zjawisko to polega na tym, że różne kolory światła lasera roboczego (daleka podczerwień) i lasera pilotującego (czerwony), są różnie załamywane przez soczewki (zjawisko tęczy) i niemożliwa jest precyzyjna ocena gdzie znajdzie się (niewidzialne) ognisko robocze, na podstawie obserwacji (widzialnego) ogniska pilotującego.

Efekt ten nie występuje w układach zwierciadlanych i dlatego tylko te mikromanipulatory są stosowane w Otolaryngologii.

Dodatkowe ważne parametry mikromanipulatora lustrzanego dla Otolaryngologii to:

  • Płynna regulacja dystansu roboczego.
    Nowoczesne mikroskopy operacyjne umożliwiają płynną regulację odległości głowicy mikroskopu od pacjenta w zakresie min. 200 – 500mm. W związku z tym, mikromanipulator musi mieć również możliwość dopasowania się do ustawień mikroskopu. W przeciwnym przypadku, ustawienie mikroskopu w odległości przewyższającej zakres pracy mikromanipulatora spowoduje, że chirurg nie będzie w stanie ustawić odpowiednio małej plamki lasera i będzie musiał powtórzyć ustawianie sprzętu i zmienić sposób wykonania zabiegu. Nowoczesne mikromanipulatory umożliwiają regulacje w zakresie 200 – 600mm.
  • Wielkość plamki – aby zapewnić odpowiednią precyzję, powinna być ona mniejsza niż 0.2mm dla dystansu roboczego 400mm.
  • Dodatkowa dźwignia do szybkiego rozogniskowania (koagulacja) i zogniskowania (ciecie) wiązki lasera.

Skaner laserowy

Skaner laserowy to urządzenie, które automatycznie porusza wiązką lasera po tkance, umożliwiając odparowanie cienkiej warstwy tkanki z delikatnych struktur, lub wykonanie płytkiego, równego nacięcia.

Jego zastosowania to m.in.: równe nacięcie po łuku śluzówki w obrzęku Reinke’go, bezkontaktowe wykonanie otworu w podstawie strzemiączka. Zabiegów tych nie da się wykonać z podobna precyzją, bez skanera laserowego.

Skaner dla Otolaryngologii musi umożliwiać:

  • Automatyczne cięcie po linii i łuku, odparowanie koła o średnicy 0.4 – 8mm, odparowanie kwadratu.
  • Sterowanie obrotem linii/ łuku z joysticka mikromanipulatora.
  • Współpraca z mikromanipulatorem.

Sterowanie parametrami lasera z mikromanipulatora

Ze względu na różnorodność wykonywanych procedur i różne upodobania operatorów, nowoczesne systemy laserowe wyposażone są w kolorowe ekrany dotykowe z prostym interfejsem uławiającym szybkie nastawianie wybranych opcji.
Standardem jest dziś baza programów umożliwiająca zapisywanie różnych ustawień parametrów dla poszczególnych operatorów oraz wbudowany asystent doboru parametrów do zabiegu.

Produkty

Partnerzy: inmode.pl
Projekt strony: